Schuren, schilderen en schuldgevoel

Over schuren dus, want dat komt altijd vóór schilderen. Dachten wij.  Heel optimistisch bestelden wij dan ook vlak na aankoop van het huis een houten tuinschuur. Direct na de overdracht zou hij bezorgd worden, zodat we hem nog voor de verhuizing in elkaar konden timmeren en we er lekker wat spullen in kwijt konden. Tot zover de strakke planning. **Pieieieiep!** Reality check! 4 Weken later lag achter in de tuin nog steeds een bouwpakket te wachten op de dingen die vast wel een keer zouden gaan komen. En de spullen stonden in de haastig opgezette partytent naast ons huis. Ideaal? Mwah... het lag er -min of meer- droog.

Hoe verder de bovenverdieping vorderde, hoe meer cirkelzagen, speciekuipen en schilderspul van boven naar beneden en naar onze toekomstige keuken verhuisden. Mèn, wat gebruik je een hoop zooi bij zo'n renovatie! Maarja, toen Chris in diezelfde keuken aan de slag moest kon hij daar zijn kont niet keren natuurlijk! Het gereedschap in de bijna waterdichte tent stallen leek ook niet zo'n goed plan. En zo schoof ineens het bijna vergeten project 'Schuur' naar de top van ons prioriteitenlijstje. The place to be als je hier wat voor elkaar wilt krijgen!

En zo, aanschouw: familieproject 'Schuur'

Tot zover gevorderd inmiddels. Toen was de verf op en de schilder uit logeren. En ach, echt prioriteit heeft het nu ook niet meer.

Binnen bemoeide Chris zich ondertussen met schuren van een andere soort. Helaas voor hem was het in de nu redelijk lege keuken een stuk warmer en stoffiger dan onder de bomen. Wat een rotklus! Maarja, als je verzint dat je het dakhout wit wilt gaan schilderen moet het wel gebeuren natuurlijk.

Tussendoor plaatste Chris een voorzetwand om wat hoogte te winnen voor de toekomstige keukenkasten en stucte hij vakkundig de oude schuurdeuren weg. Een flinke klus en best lastig!Floris' belangrijkste stucles galmde als een mantra door zijn hoofd: 'wat je ook doet, het komt goed'. En voilá: een retestrak gestuced muurtje is het resultaat.  Floris kan trots zijn op zijn pupil!

Nu lijkt het alsof ik alleen maar met een fototoestel rondhuppel terwijl Chris hier al het werk doet. Ik kan u melden: dat is geen correcte weergave van de werkelijkheid. Tot ons beider stomme verbazing klus ik ook heel wat af! Het is alleen dat Chris het fototoestel niet zo snel pakt, dat was tenslotte meer mijn hobby. Hoe dan ook, terwijl Chris het wandje stucte, zette ik het grootste deel van het dakhout in de grondverf. En of dát opknapte? Wauw! Licht! Inmiddels heeft Chris de naadjes nog netjes weggewerkt met een bus of 8 acrylaatkit en kunnen we aan de eerste laag aflak beginnen. Dat is dan gelijk onze laatste klus in de keuken, voor de rest is het wachten op de aannemer die nu lekker met zijn gat aan het Gardameer ligt. En ach, geef hem eens ongelijk, het is zomervakantie tenlotte.

En daarmee landen we aan het bij laatste deel van de titel. Het allitereerde lekker maar het kwam natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen, dat schuldgevoel. Want ja, papa en mama zijn dan wel lekker aan het klussen in dat nieuwe huis enzo; ondertussen boren ze wel hun met jaarlijkse kampeervakanties in Frankrijk verwende bloedjes het hoogtepunt van hun jaar door de neus. Vooral Jacob heeft verlangs naar Frankrijk. De lavendel bloeit ook hier en zo nu en dan overvalt het hem op een dampige zomerochtend, een vleugje kan al genoeg zijn om hem met hemelse blik te laten verzuchten: 'Oh.... het ruikt hier naar Fránkrijk'.

Zo nu en dan doen we wat leuks samen; een rondje door het bos, een ijsje eten, een bezoekje aan een museum, dat soort dingen. Maar echt veel tijd hebben we er niet voor want: meer klus dan we aankunnen. We wonen niet in een kinderrijke buurt en de vriendjes die ze in de laatste schoolweken maakten zijn allemaal op vakantie. Ingrediënten te over voor lange dagen vol ruzie en verveling en bij mij knaagt het schuldgevoel. Wat doen we de jongens aan om ze mee te slepen naar de andere kant van het land, in een dorp waar ze niemand kennen, etc, etc. Geloof me, hele nachten kan je er mee vullen.

Maar dan de jongens: ze vermaken zich! Met elkaar, met de trampoline, met de kuikens, met de lego, met klusjes, met het zwembadje in de tuin en nouja, iets te vaak naar mijn zin, met de computer. Ze ontbijten wanneer het ze uitkomt, gaan pas naar bed als ze de vleermuizen hebben gezien en tussendoor dansen ze zingend de vakantie door. Ongelooflijk! Ondanks hun verlangen naar Frankrijk hebben ze het hier best naar hun zin en komen ze helemaal tot rust na een toch wel heel spannende en hectische tijd. En ik? Ik geloof dat ik mijn schuldgevoel maar een beetje moet laten varen. Ik kan me beter bezig houden met schilderen ;)

Beestjes vangen in de beek

Kroelen met de kippen.

Het watermuseum in Arnhem.

En waterpret in onze eigen tuin.