Wal-Hal-la

Het mag én moet inmiddels gezegd: mijn man is Klusser. Met een hoofdletter K en zonder 'Help'. Wat we eerder in een week deden, duurt nu een minimaal een maand. Alles moet tenslotte naast een drukke baan gebeuren, dus in de weekenden en de avonduurtjes. Maar Chris stoomt door: thuiskomen, eten, kluspak aan en gaan maar weer. Niet te stoppen, al probeer ik het zo nu en dan wel hoor. Éventjes een avondje (of desnoods een uurtje) op de bank, eventjes het bos in of de heide op, eventjes relaxen. Maar de rust is er niet. Niet echt. Dat komt pas weer als de laatste etappe afgerond is: de woonkamer. Maar door al dat harde werken is het nu wel zo ver. We kunnen aan de woonkamer beginnen!

De laatste blog was alweer een poosje geleden, en gezien de vaart der dingen is er best weer veel gebeurd! Eerst moest de eetkamer afgemaakt worden. Het behangen was mijn klus; de vloer die van Chris. Check. Check.

En nu had er natuurlijk een fotootje van een prachtige eetkamer moeten komen, maar die blijk ik in de drukte vergeten te zijn. En op dit moment maken is geen optie. Het staat er VOL. Want de woonkamer is leeg, en de spullen moesten toch érgens naar toe! Die foto houden jullie dus te goed :)

De hal was het volgende station. Er was gelukkig al heel wat voorwerk gedaan; het plafond was gestuct en de electra-sleuven in de muren waren inmiddels weer dicht- en aangesmeerd. Er bleef genoeg klus over, dat wel:

De muren verven en behangen (maarja, behangen was mijn klusje dus helaas geen actiefoto's ;)

De mooie, maar helaas niet meer te restaureren orginele vloer verwijderen,

De rommel opruimen (in een noodtempo omdat je er ineens achter komt dat de vuilstort over een half uurtje dichtgaat! Aiaiai!)

Goed. Een halfuurtje later dus :)

Gelukkig krijgen we zo nu en dan hulp, bijvoorbeeld met de ondervloer :)

En dan het echte werk. Wat knapt het op!

Ineens begint onze bouwput wel wat op een huis te lijken!

 

In deze verschrikkelijke chaos zou je met wat moeite een woonkamer kunnen herkennen. De spullen zijn er na de verhuizing zo ingezet, en daarna was het vooral het domein van de jongens. Wij kwamen er eigenlijk alleen 's avonds om even uit te zakken bij de tv. Dat is wel te zien dus... Maaaaarrrr....

 

...na een dagje van mij en een avondje van Chris heeft alles een nieuw tijdelijk plekje en is de kamer zo goed als leeg.We kunnen aan de slag! Ook hier genoeg te doen: inbouwkasten verwijderen, vloer eruit, plafond witten, behang afstomen, muren aansmeren, schuren, schilderen, behangen, vloer leggen en dan ben ik vast nog wel wat vergeten. Oja! Behang uitzoeken bijvoorbeeld. Misschien nog wel de lastigste klus van allemaal!

En dit is dan nu de hal. Groot genoeg voor 1 bank, 2 kasten en een salontafel. Het is wat krap, de tv staat boven, tv kijken moet maar een poosje op de laptop. Maar jeeeeeee! Wat ziet het er gezellig uit! Het is maar een hal, maar zo 's morgens met een bak koffie in het zonnetje voor het raam voelt het als een Walhalla. Klaar! Nu alleen de woonkamer nog. De laatste etappe. Voorlopig ;-)

 

 

 

Zo zal het zijn.

Afgelopen maandagochtend maakte ik de schooltassen voor de jongens klaar. Een voorzichtig zonnetje probeerde zich door de wat heiige ochtend te priemen en scheen waterig op de gedekte tafel waaraan de mannen -ondanks de vroege maandagochtend- opgewekt zaten te kwekken. Ik ontdeed een sappige mineola van z'n velletje en de wat herfstige geur prikte in mijn neus.

En ineens besefte ik het: de zomer is voorbij. De vakantie is voorbij. Chris te werk, de jongens naar school. Het gewone leven is weer begonnen, aan de andere kant van de vakantie en aan de andere kant van het land. Zo vaak heb ik het me afgevraagd dit voorjaar, in de aanloop naar de verhuizing: hoe zal het zijn? Wat verandert er en wat blijft er gelijk? Wat geven we op en wat krijgen we ervoor terug? In de afgelopen 2 maanden hebben we niet veel tijd gehad om hierbij stil te staan en daarbij, met zowel Chris als de jongens elke dag thuis en een hok vol werkmannen was er niet veel gewoons aan. Maar nu krijgen we met elke dag, met elk afgerond klusje en met elke ruimte die klaar is, stap voor stap ons gewone leven weer terug. En eerlijk? Het voelt goed!

Maarja, hoe kan het ook anders. Want moeten jullie eens even meekijken wat er in de afgelopen week weer allemaal gebeurd is:

 De vloer gelegd en ingewassen;

 

 Het plafond in de hal gestuced;

 

Het gat in de keukenmuur gemaakt...

... de deuren erin gezet;

en het eiland geplaatst!

 

 



Met het aansluiten van het water, de afvoer en de electra gisteravond hebben we voor mijn gevoel het project keuken afgerond. Niet dat het al klaar is hoor, er zijn nog zat klussen en klusjes te doen, maar: hij functioneert! En daarmee daalt de rust op mij neer. Telkens als ik de melk uit de koelkast pak of de lunchpakketjes voor de jongens smeer overvalt het me weer wat een fijne, mooie ruimte het is geworden en hoe enorm we het getroffen hebben met dit huis, met deze plek. En niet alleen daarmee, maar ook met de omgeving waar we zijn terecht gekomen. De jongens hebben het enorm naar hun zin op de nieuwe school, hebben bosjes vriendjes en speelafspraken en Chris geniet van de ritjes op de fiets (!) naar zijn werk. En ook ik lijk hier aardig te landen; er zijn fijne winkels en voorzieningen in het dorp, de mensen zijn vriendelijk en het naar school brengen van Berend kost me elke ochtend minstens een uur omdat ik met verschillende moeders gezellig m'n tijd sta te verkletsen op het schoolplein ;)

 

En dat mag, want de werkmannen zijn klaar; het huis en mijn tijd zijn weer van mijzelf. Voor Chris zal het nog wel eens tegenvallen dat er nu niets meer gebeurt terwijl hij op zijn werk is, maar voor mij is het heerlijk rustig zo. De verbouwing is nog niet klaar, maar de verhuizing is voor mijn gevoel nu afgerond. Ons nieuwe leven stippelt zich voorzichtig voor ons uit. Zo zal het zijn. En het is goed.

 

 

 

 

 

 

 

 



Uit huis ;)

Na al het klusgeweld van de afgelopen tijd gunden we onszelf een heus klusvrij weekend. We waren er aan toe. Even het huis uit, even niets wat moet, even geen druk, gewoon even gezellig tijd met elkaar. En wat deden we...? Juist. Een soort van... klussen. Dus. :)

 

Tadáááá! :D

First things first

Gister maakten de timmermannen een kort dagje vanwege het jaarlijkse dorpsfeest. Ik kon ze geen ongelijk geven want het was er inderdaad erg gezellig :)  Helaas werden daardoor de bladen nog niet geplaatst en op de gootsteen en kraan moeten we dus ook nog even wachten. Verdikkie! Gelukkig maakte Jacob het goed. Hij constateerde terloops dat de afwasmachine inmiddels was aangesloten. Eén blik op het volgepakte aanrecht in de oude keuken was voldoende. Geen afdroogklussen meer, inladen maar! Toch jammer als je er daarna achter komt dat de afwasblokjes ergens in een doos op zolder staan...

Maargoed, inmiddels draait het ding vrolijk onze kopjes schoon terwijl ik hier zit te bloggen. Pure luxe toch? Verder is de situatie hier verre van luxe hoor. Een grotere bende is het nog niet geweest en er is eigenlijk even geen doorkomen meer aan. En als dan ook de stucadoor nog laat weten dat hij onverwachts toch morgen al langskomt om de hal te doen...? Oef. Dat hij de steiger er niet kwijt kan zal niet zo'n probleem zijn: kastjes genoeg om op te staan... Over lekkere planning gesproken...

Hoe dan ook: vandaag is tegelvloer-dag. Vandaag leggen, morgen inwassen en tot die tijd kunnen we er niet op lopen. De oven staat inmiddels weer midden in de eetkamer en kan pas morgenavond terug op z'n plek. Donderdag patat-dag dus maar; dat zullen de jongens vast niet erg vinden ;) Ik vraag me alleen af hoe ik in hemelsnaam straks de schone koffiekopjes (en de rest van de keukeninvertaris) uit de vaatwasser krijg zonder over de nieuwe vloer te lopen... uhm....


Maar : de tegelvloer wordt prachtig! Kijk maar:

En terwijl wij gister buiten wat stonden na te praten kwam Berend heel sneaky aanlopen met de snoepmand. De kastdeur ging zachtjes open,  mandje er in, deur zachtjes weer dicht. Toen hij zag dat wij hem zagen grijnsde hij maar eens. Maar je hebt groot gelijk hoor jongen: first things first!

Live Blog : De Keuken! :D

Ha! Het is zo ver! Vandaag (en morgen waarschijnlijk ook nog wel...) wordt de keuken geplaatst! En omdat ik weet dat een aantal mensen (waaronder Chris die vandaag gewoon moet werken) rete-nieuwsgierig zijn dacht ik dat een live-blog misschien wel leuk was. Dus: ben je nieuwsgierig, check dan vandaag regelmatig even de blog want zodra er weer iets te melden pas ik dit berichtje aan. Veel plezier :) 

Afgelopen zaterdag - yep, die dag dat het zo bloedje-echt-bloedje-heet was, hebben Chris en Peter de keuken opgehaald uit Lelystad. Ondanks de airco in de keukenzaak was het een enorme klus waarvan we blij zijn dat die zonder al te grote problemen geklaard is.

Thuis had ik de eetkamer leeggemaakt. Een klus op zich ;)

En daar staat ie dan. Nog wel even een puzzeltje voor de timmermannen.

Vóór het plaatsen moesten eerst de zaagsnedes en de latijen voor het nieuwe kozijn gemaakt worden. De buitenmuur is nog blijven staan omdat het kozijn nog niet klaar is. De binnenmuur is er wel uit zodat we zo min mogelijk rommel en puin krijgen als de keuken staat. Gelukkig gaat het niet stormen komende week want echt stevig staat het niet meer.

Chris had maandagavond nog even een stevige klus aan het stucen van de binnenmuur. Ook dat moest gebeuren vóór de keuken er staat. Voor de duidelijkheid: die stenen muur gaat er dus uit; daar komen openslaande deuren. De muur eromheen moest netjes worden afgestuct.

En dan vanmorgen eindelijk echt: het stellen van het eerste kastje.

En zo ziet dan de hal er uit. in de kamer is het niet veel beter. Ik troost me met de gedachte dat het maar 2 dagen is en vanmiddag vlucht ik stiekum even naar de braderie in Ede ;)



11.30 uur: Met passen en meten gaat de meeste tijd versleten... Maar: er staan al 5 kastjes!

12.30 uur. Eigenlijk etenstijd. Maar ze zijn nu niet meer te stoppen ;)

13.40. Jeetje wat wordt het moooooi!!!! :D



14.30 : Poeh! Toen werd het toch nog even spannend! Wij hadden uitgemeten dat we zo'n 15 cm ruimte zouden overhouden wanneer we de bredere Boretti zouden plaatsen. Past makkelijk! Maar, wat wij niet hadden meegerekend, waren het nieuwe voorzetwandje voor de oude schuurdeuren én tweemaal een massief zijnpaneel van 5 cm. Oeps! De laatste kast wilde er dan ook niet in. Het zware lel liep vast op een mm stucwerk die naar achteren toe een centimeter werd. Ownee :(

Timmerman Mark wist raad. Met ferme zaag en stukken meer lef dan ik zou hebben (ik ben maar even weggegaan ;) zaagde hij de achterste helft van het rechterpaneel af. Zo. En met flink wat geweld werd de kast dan toch zijn plek gewezen. Die komt er nóóit meer tussenuit en over het behangen erachter hoef ik me ook geen zorgen meer te maken. Pfffffffew... het past.... Koffie!



16.30 uur: We lopen tegen diverse kleinere problemen aan maar tot nog toe wordt alles keurig opgelost. Bijna alle kastjes staan en hangen inmiddels op hun plek. De ruimte lijkt wel 4 keer zo groot te worden en eindelijk krijgt het het karakter van een huis in plaats van van een bouwplaats. Zalig! Het is maar goed dat we straks weg gaan (familiebezoek met lekkere bbq op de camping :) anders kon ik het vast niet nalaten vanavond alle kasten alvast te gaan vullen! Nog éventjes geduld!!

17.00 uur : morgen verder.

Woensdag rond 10.00 uur blijkt dat de afzuigkap niet past; de dakbalk maakt ruzie met de motor van het ding. De dakbalk wint. Haastig moetem wij dus op zoek naar een nieuwe, passende afzuigkap die we een kwartiertje later in Ede vinden. Heerlijk, dat alles zo lekker in de buurt is. De mannen gaan wel door en als wij terug komen hebben zij de schouw al opgehangen. De keuken krijgt nu echt vorm! Alleen de vitrinekastjes nog, links in het hoekje en dan natuurlijk de bladen. Voor 2 daarvan moeten we nog even geduld hebben want die moeten eerst op maat worden gezaagd. De rest komt straks :) en dan morgen de vloer!





Van een vieze sok in een Gammatasje

Inmiddels zijn we alweer een poosje druk op de benedenverdieping. De keuken is - op het plafond na- zo ver als wij hem kunnen maken. Nu is het aan de aannemer om ons te verblijden met twee nieuwe tuindeuren in de achtergevel, mooie tegels op de vloer en natuurlijk met onze droomkeuken. Die Chris trouwens nog wel 'even' op moet halen bij de keukenboer maar over die Megaklus hebben we nog even niet ;)

de keuken

eetkamer vanuit de keuken

hal vanuit de eetkamer

De aangrenzende eetkamer is inmiddels ook al een heen eind op dreef. Het zat even tegen met schilderen - ammonia en acrylverf blijkt geen fijne combinatie te zijn maar wie wéét dat nou?? - maar inmiddels zijn de kozijnen klaar en as-we-speak is Chris het laatste stukje vieze muur aan het verstoppen onder een dun laagje fris witte stuc. Straks kunnen we de muren en het plafond in de kalk gaan zetten (nope, nog geen behang helaas) en dan is het ook daar: klaar!

Steeds meer mensen vragen ons of we het niet spuurgzat zijn ondertussen; de rommel overal om ons heen, het klussen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, het feit dat het in Chris z'n vakantie die na deze week echt afgelopen is toch niet zo ver af komt als we van te voren hadden gehoopt.

Het antwoord? Tja. Natuurlijk zijn we het wel zat dat het zo'n rommel is en dat we voor ongeveer elk kledingstuk en elk stuk gereedschap een complete zoekactie op touw moeten zetten. Dat we telkens moeten kiezen tussen iets leuks doen met de jongens of toch maar weer het volgende klusje en dat dat ons ongeacht de uitkomst opzadelt met een wat vaag knagend schuldgevoel. En natuurlijk zou het lekker zijn als we gewoon eens lekker een avondje konden uitzakken met een goede film in een schone, opgeruimde kamer. Maarja, zo ver is het nog niet, en er is maar 1 weg daar naartoe. Dus gaan we, met frisse tegenzin, maar weer aan de slag.

En toch... De afgelopen dagen bekroop het me steeds vaker eventjes. Terwijl ik - met de moed der wanhoop- oneindig veel behangboeken aan het doorbladeren was en het ene na het andere meest prachtige behang afkeurde: niet mooi genoeg. Terwijl ik de oude, toch wel wat viezige schuurdeur van een fris jasje verf voorzag. Terwijl ik keek hoe Chris met inmiddels vaardige hand de oude muren verwende met een nieuw laagje stuc. Het bekroop me; zo'n gevoel van voorrecht, dat wij dat oude, in potentie prachtige huis helemaal naar onze eigen smaak en met onze eigen ideeën op mogen knappen. Dat wij er helemaal ons eigen stempel op kunnen zetten. Dat we er met elke streek verf en met elke lik stuc meer en meer onze eigen plek van mogen maken. En dan weten we ook weer dat een nieuwer huis voor ons echt geen optie was. Call it destiny ;)

Mijn tijdens-het-schilderen-mijmeringen worden ruw onderbroken. Chris zoekt een bus kit maar vindt een Gamma tasje met een vieze sok erin. Ah, die sok was ik al kwijt. Hoe die daar komt? Geen idee. Gewoon Chaos dus. En jep, dat zijn we wel zat. Maar we weten: er is maar één uitweg. Aan de slag!