Van een vieze sok in een Gammatasje

Inmiddels zijn we alweer een poosje druk op de benedenverdieping. De keuken is - op het plafond na- zo ver als wij hem kunnen maken. Nu is het aan de aannemer om ons te verblijden met twee nieuwe tuindeuren in de achtergevel, mooie tegels op de vloer en natuurlijk met onze droomkeuken. Die Chris trouwens nog wel 'even' op moet halen bij de keukenboer maar over die Megaklus hebben we nog even niet ;)

de keuken

eetkamer vanuit de keuken

hal vanuit de eetkamer

De aangrenzende eetkamer is inmiddels ook al een heen eind op dreef. Het zat even tegen met schilderen - ammonia en acrylverf blijkt geen fijne combinatie te zijn maar wie wéét dat nou?? - maar inmiddels zijn de kozijnen klaar en as-we-speak is Chris het laatste stukje vieze muur aan het verstoppen onder een dun laagje fris witte stuc. Straks kunnen we de muren en het plafond in de kalk gaan zetten (nope, nog geen behang helaas) en dan is het ook daar: klaar!

Steeds meer mensen vragen ons of we het niet spuurgzat zijn ondertussen; de rommel overal om ons heen, het klussen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, het feit dat het in Chris z'n vakantie die na deze week echt afgelopen is toch niet zo ver af komt als we van te voren hadden gehoopt.

Het antwoord? Tja. Natuurlijk zijn we het wel zat dat het zo'n rommel is en dat we voor ongeveer elk kledingstuk en elk stuk gereedschap een complete zoekactie op touw moeten zetten. Dat we telkens moeten kiezen tussen iets leuks doen met de jongens of toch maar weer het volgende klusje en dat dat ons ongeacht de uitkomst opzadelt met een wat vaag knagend schuldgevoel. En natuurlijk zou het lekker zijn als we gewoon eens lekker een avondje konden uitzakken met een goede film in een schone, opgeruimde kamer. Maarja, zo ver is het nog niet, en er is maar 1 weg daar naartoe. Dus gaan we, met frisse tegenzin, maar weer aan de slag.

En toch... De afgelopen dagen bekroop het me steeds vaker eventjes. Terwijl ik - met de moed der wanhoop- oneindig veel behangboeken aan het doorbladeren was en het ene na het andere meest prachtige behang afkeurde: niet mooi genoeg. Terwijl ik de oude, toch wel wat viezige schuurdeur van een fris jasje verf voorzag. Terwijl ik keek hoe Chris met inmiddels vaardige hand de oude muren verwende met een nieuw laagje stuc. Het bekroop me; zo'n gevoel van voorrecht, dat wij dat oude, in potentie prachtige huis helemaal naar onze eigen smaak en met onze eigen ideeën op mogen knappen. Dat wij er helemaal ons eigen stempel op kunnen zetten. Dat we er met elke streek verf en met elke lik stuc meer en meer onze eigen plek van mogen maken. En dan weten we ook weer dat een nieuwer huis voor ons echt geen optie was. Call it destiny ;)

Mijn tijdens-het-schilderen-mijmeringen worden ruw onderbroken. Chris zoekt een bus kit maar vindt een Gamma tasje met een vieze sok erin. Ah, die sok was ik al kwijt. Hoe die daar komt? Geen idee. Gewoon Chaos dus. En jep, dat zijn we wel zat. Maar we weten: er is maar één uitweg. Aan de slag!