Toegift in de tuin

Door onze verslaggever Jacob, 11 juni 2012. Let vooral op de werkelijk keurig verzorgde gazonnetjes en de totale absentie van onkruid op het paadje langs de moestuin. Dat in het verleden behaalde resultaten geen garanties geven voor de toekomst blijkt ook nu maar weer ;) Enjoy!

Verlangen naar behangen, part II

Een week. Een hele week al lagen twee rollen van het allerprachtigste behang mij vanaf de bovenste plank in de kledingkast toe te roepen: 'Plak ons! Plak ons!' Van pure ellende heb ik de kastdeur maar dichtgedaan, ik kon er niet meer tegen. Want natúúrlijk wilde ik niets liever dan het papier tegen de muur van onze slaapkamer vleien. En daarmee de laatste grote klus van de bovenverdieping klaren. Wat me tegenhield? Tja, voorspelbaar. Het lijf. Blogde ik laatst nog opgewekt dat ik tot onze grote verbazing lekker kon meeklussen in huis en tuin, deze week was het uit met de pret. Een achteraf onschuldig maar zeer onwelkom virusje deed mij het luie lijf op de bank vleien in plaats van het papier op de muur. Frustratie ten top!

Gister merkte ik eindelijk verbetering en voor ik het wist stonden Chris en ik gezellig samen het antieke behang van de eetkamermuren te steken. Want Chris kluste tijdens mijn luie dagen wel door natuurlijk:

Hij veranderde samen met Peter onze bouwput-met-tuindeuren terug in een heuse hal. Hij schilderde het plafond in de keuken het eerste laagje wit, sloopte de stenen schouw uit de eetkamer, repareerde het gat in de vloer wat bij wijze van verrassing onder de schouw vandaan kwam en smeerde met gezwinde spoed het aanpalende gat in de muur dicht. Het is dat vanonder de laagjes behang vervelende, niet te verwijderen, bruine, bobbelige vlekken te voorschijn kwamen waardoor Chris nu de eetkamermuren eerst met een dun laagje stuc glad moet maken, maar anders was inmiddels ook de eetkamer behang- en verfklaar.

En daarmee werd het dan vandaag méér dan de hoogste tijd voor: behangen! Het was een lastig klusje, die nis boven ons bed waarin wij elke avond ons hoofden ter ruste legden, dromend van weelderige witte bloemen op de helaas 's morgens nog steeds kale muur. Of misschien droomde ik dat vooral.

Behangen dus. De eerste baan kostte me ruim een uur, maar de baantjes daarna sprongen er van puur enthousiasme zo ongeveer vanzelf op. Wat werd het mooi! Toegegeven, het zal niet ieders smaak zijn, maar wij (jep, Chris ook, het betreft hier geen koninklijk meervoud) vinden het prachtig! 

Nu alleen nog een behangetje van soortgelijk kaliber zien te vinden ...of misschien toch een pietsje meer ingetogen...  voor de eetkamer en de rest van de benedenverdieping. Dat valt toch nog toe niet mee. We weten wat we mooi vinden maar we komen het simpelweg niet tegen. We zoeken dus nog maar even door. En desnoods schilderen we gewoon alle muren in RAL 9010 in afwachting van de perfecte rolletjes. Hoe dan ook: voorlopig zijn we er nog niet van af, het verlangen naar behangen.

Vurige verleiding

Vanaf het moment dat duidelijk was dat ons aangekochte paleisje een nieuwe keuken nodig zou hebben lonkten we er al naar. Afzondelijk van elkaar had deze vurige verleiding op pootjes ons te pakken, hoewel we dat niet hardop durfden uit te spreken. Toen we dat uiteindelijk toch deden kwamen we al snel tot een verstandige conclusie: veel te groot, veel te duur en compleet overdreven gekkigheid was het. En daarbij zat er een prima oven in de keuken die we hadden gekocht. Geen enkele reden om aanschaffen ook maar te overwegen.

Tot duidelijk werd dat Chris zijn oude professionele Leventi oven, die oven waar hij naar hartelust al zijn lekkers in bakt, niet echt in de bakkerij annex bijkeuken ging passen. Feitelijk moesten we kiezen tussen het plaatsen van de oven of de droogtrommel. Tja. Voor veel mensen zal de keuze duidelijk zijn geweest maar hier was het nog een hele discussie waarbij de oven bíjna gewonnen had. Echt!

Chris had de oplossing. Toch een grotere oven in de keuken zou de Leventi overbodig maken. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd! En toen de ABN-AMRO ons middels een leuke financiële verrassing aan voldoende budget hielp was er natuurlijk geen houden meer aan. Overboord ging het verstand en via marktplaats kwamen we op een mooie donderdagmiddag terecht in een regelrecht oven-paradijs. Rijen dik stonden ze opgesteld, in alle kleuren en maten. Éventjes twijfelden we nog, maar dat was over de kleur.

En daar kwam ie dan, een paar dagen later. De oplettende lezer had hem misschien al gespot in het vorige blog: onze prachtig glimmende RVS Boretti met nostalgisch gebogen ovenraampje en hypermoderne fry-top. Nog voor hij helemaal was uitgepakt stonden de pizzaatjes er al in en ruimden we ritueel het campinggasstelletje op. Geen geklooi meer op twee pitjes en ons droogtrommelprobleem is ook opgelost. Iemand interesse in een Leventi toevallig?



Schuren, schilderen en schuldgevoel

Over schuren dus, want dat komt altijd vóór schilderen. Dachten wij.  Heel optimistisch bestelden wij dan ook vlak na aankoop van het huis een houten tuinschuur. Direct na de overdracht zou hij bezorgd worden, zodat we hem nog voor de verhuizing in elkaar konden timmeren en we er lekker wat spullen in kwijt konden. Tot zover de strakke planning. **Pieieieiep!** Reality check! 4 Weken later lag achter in de tuin nog steeds een bouwpakket te wachten op de dingen die vast wel een keer zouden gaan komen. En de spullen stonden in de haastig opgezette partytent naast ons huis. Ideaal? Mwah... het lag er -min of meer- droog.

Hoe verder de bovenverdieping vorderde, hoe meer cirkelzagen, speciekuipen en schilderspul van boven naar beneden en naar onze toekomstige keuken verhuisden. Mèn, wat gebruik je een hoop zooi bij zo'n renovatie! Maarja, toen Chris in diezelfde keuken aan de slag moest kon hij daar zijn kont niet keren natuurlijk! Het gereedschap in de bijna waterdichte tent stallen leek ook niet zo'n goed plan. En zo schoof ineens het bijna vergeten project 'Schuur' naar de top van ons prioriteitenlijstje. The place to be als je hier wat voor elkaar wilt krijgen!

En zo, aanschouw: familieproject 'Schuur'

Tot zover gevorderd inmiddels. Toen was de verf op en de schilder uit logeren. En ach, echt prioriteit heeft het nu ook niet meer.

Binnen bemoeide Chris zich ondertussen met schuren van een andere soort. Helaas voor hem was het in de nu redelijk lege keuken een stuk warmer en stoffiger dan onder de bomen. Wat een rotklus! Maarja, als je verzint dat je het dakhout wit wilt gaan schilderen moet het wel gebeuren natuurlijk.

Tussendoor plaatste Chris een voorzetwand om wat hoogte te winnen voor de toekomstige keukenkasten en stucte hij vakkundig de oude schuurdeuren weg. Een flinke klus en best lastig!Floris' belangrijkste stucles galmde als een mantra door zijn hoofd: 'wat je ook doet, het komt goed'. En voilá: een retestrak gestuced muurtje is het resultaat.  Floris kan trots zijn op zijn pupil!

Nu lijkt het alsof ik alleen maar met een fototoestel rondhuppel terwijl Chris hier al het werk doet. Ik kan u melden: dat is geen correcte weergave van de werkelijkheid. Tot ons beider stomme verbazing klus ik ook heel wat af! Het is alleen dat Chris het fototoestel niet zo snel pakt, dat was tenslotte meer mijn hobby. Hoe dan ook, terwijl Chris het wandje stucte, zette ik het grootste deel van het dakhout in de grondverf. En of dát opknapte? Wauw! Licht! Inmiddels heeft Chris de naadjes nog netjes weggewerkt met een bus of 8 acrylaatkit en kunnen we aan de eerste laag aflak beginnen. Dat is dan gelijk onze laatste klus in de keuken, voor de rest is het wachten op de aannemer die nu lekker met zijn gat aan het Gardameer ligt. En ach, geef hem eens ongelijk, het is zomervakantie tenlotte.

En daarmee landen we aan het bij laatste deel van de titel. Het allitereerde lekker maar het kwam natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen, dat schuldgevoel. Want ja, papa en mama zijn dan wel lekker aan het klussen in dat nieuwe huis enzo; ondertussen boren ze wel hun met jaarlijkse kampeervakanties in Frankrijk verwende bloedjes het hoogtepunt van hun jaar door de neus. Vooral Jacob heeft verlangs naar Frankrijk. De lavendel bloeit ook hier en zo nu en dan overvalt het hem op een dampige zomerochtend, een vleugje kan al genoeg zijn om hem met hemelse blik te laten verzuchten: 'Oh.... het ruikt hier naar Fránkrijk'.

Zo nu en dan doen we wat leuks samen; een rondje door het bos, een ijsje eten, een bezoekje aan een museum, dat soort dingen. Maar echt veel tijd hebben we er niet voor want: meer klus dan we aankunnen. We wonen niet in een kinderrijke buurt en de vriendjes die ze in de laatste schoolweken maakten zijn allemaal op vakantie. Ingrediënten te over voor lange dagen vol ruzie en verveling en bij mij knaagt het schuldgevoel. Wat doen we de jongens aan om ze mee te slepen naar de andere kant van het land, in een dorp waar ze niemand kennen, etc, etc. Geloof me, hele nachten kan je er mee vullen.

Maar dan de jongens: ze vermaken zich! Met elkaar, met de trampoline, met de kuikens, met de lego, met klusjes, met het zwembadje in de tuin en nouja, iets te vaak naar mijn zin, met de computer. Ze ontbijten wanneer het ze uitkomt, gaan pas naar bed als ze de vleermuizen hebben gezien en tussendoor dansen ze zingend de vakantie door. Ongelooflijk! Ondanks hun verlangen naar Frankrijk hebben ze het hier best naar hun zin en komen ze helemaal tot rust na een toch wel heel spannende en hectische tijd. En ik? Ik geloof dat ik mijn schuldgevoel maar een beetje moet laten varen. Ik kan me beter bezig houden met schilderen ;)

Beestjes vangen in de beek

Kroelen met de kippen.

Het watermuseum in Arnhem.

En waterpret in onze eigen tuin.

't Is bij de konijnen af!

De tijd tikt maar door en door, juli is alweer bijna voorbij. En daarmee moet Chris z'n luxe schema van 2 halve dagen werken per week helaas inruilen voor 2 hele dagen per week. Gelukkig zijn we al een heel eind op dreef; de bovenverdieping is -op de overloop na- zo goed als klaar. Eigenlijk is het dan ook wel tijd om eens wat resultaten te gaan showen in plaats van alleen maar al die foto's van rommel en plastic. Ja toch?

Jacob's kamer was als eerste klaar. Natuurlijk zijn er nog kleine klusjes zoals het ophangen van het rolgordijn en het aftimmeren van zijn bed, maar zijn kamer is volledig operationeel en Meneer zelf is er ernstig mee in zijn nopjes. Kijk maar even mee:

Jacob slaapt  heerlijk in zijn 'bedstee'

terwijl hij in de gaten wordt gehouden door een griezel met dreadlocks

  

Een heerlijke plek voor een bureau, volgens Jacob. De lelijke leidingen bij de muur verdwijnen nog zodra we de badkamer gaan renoveren.

Als we een deurtje opschuiven (nouja, deuropening eigenlijk: de slaapkamerdeuren hangen er nog niet in omdat we dom-dom de verkeerde maat hadden besteld) komen we in het domein van Berend terecht. Een soort Kroondomein eigenlijk, maar dan uit lang vervlogen tijden. Wij snappen niet hoe hij lekker kan slapen met al die griezels boven zijn hoofd,  maar hij is er zielsgelukkig mee. De triceratops knipoogt hem in slaap, zegt hij. Aan zijn gesnurk 's nachts te horen werkt het prima dus we laten het maar zo.

Om de werkelijkheid zoveel mogelijk te benaderen heb ik voor de foto's de rommel maar even gelaten voor wat het is. Jullie kijken er vast wel doorheen en daarbij leert de praktijk dat het er waarschijnlijk toch meestal niet veel beter uit zal zien dan nu het geval is ;) Wat nog voor ons pleit is dat we aan het uitpakken zijn (zie halfvolle doos met boeken) en dat er een tijdens de verhuizing gesneuveld bureautje op z'n kant ligt te wachten op reparatie. Dus wie weet wordt de chaos toch nog iets minder de komende dagen. Zou het echt...? Nah.... ;)

Van onze slaapkamer laat ik lekker nog even niets zien. Daarnet belde de Gamma dat de bestelde plakplintjes binnen zijn maar over het behang heb ik helaas nog niets gehoord. Even geduld dus nog, voor jullie en voor ons! Als goedmakertje een fotootje van de vers geverfde deuren op de overloop. Maarja, díe is nog niet klaar, sorry... :)

Oja, en dan hadden we nog de konijnen! Want je kunt wel een leuke blogtitel verzinnen maar dan moet je er ook iets over schrijven natuurlijk! Ik zal het vertellen:

Op de dag van de verhuizing maakten we provisorisch een konijnenren waar we voor het gemak ook de inmiddels bijna volgegroeide kuikens maar even in stalden. Het was een rottig klein hoekje gras tussen de struiken, waar zowel de kuikens als de konijnen al snel tabak van hadden. De kuikens besloten dan ook dat ze het aan de andere kant van het hek, in de tuin, veel beter naar hun zin hadden. Elke avond kropen ze met z'n viertjes in een struik op stok en overdag maakten ze de tuin onveilig voor alles wat op 6 of meer pootjes liep. In de ren kwamen ze alleen nog om te snoepen van het konijnenvoer. De konijnen hadden ook wel oren naar zoveel vrijheid, maar afgezien van die ene dag dat wij het hekje niet goed dicht gedaan hadden, bleek datzelfde hek toch een behoorlijk onneembare barrière voor hen te zijn. Al snel lieten ze dan ook de oortjes hangen en lag vooral Rousillion de hele dag depressief in het nachthok te suffen. Het arme dier.

Na de kamers van de jongens waren dan ook eerst de konijnen aan de beurt. Chris rooide zonder al te veel moeite (want in plaats van de zware Wieringer keileem lijkt de tuin hier alleen maar zalig zacht zand te bevatten!) wat struiken uit een stuk border en gezamelijk recycleden wij de meeverhuisde stukken hekwerk tot een prachtige nieuwe konijnenren. De heren Lapin waren na enig aandringen van mijn kant (lees: grijpen in het nekvel) wel genegen hun nieuwe domein te betreden en vakkundig van de achtergebleven planten te ontdoen. Maarja, echt helemaal af was het nog niet en leven op zo'n kaal tuingrondje waren de verwende heren Lapin ook niet gewend natuurlijk.

Nu hadden we inmiddels ook een véél te hoge trampoline die nodig moest worden ingegraven én zand nodig voor de schuur die al 4 weken lag te wachten maar nu ook echt in elkaar gezet moest worden. Hadden de konijnen even mazzel! Want boven op het zand wat uitgegraven moest worden voor de schuur lag hun kamerbrede tapijtje, jarenlang vertroeteld door de vorige bewoners en daardoor zo zacht als een fluwelen lakentje. En zo was ik om 11 uur 's avonds nog druk met het uitrollen van de door Chris keurig uitgestoken graszoden. Ik zag in het donker geen donder meer, maar eigenlijk schoot dat wel lekker op en de volgende dag bleek het eindresulaat nog helemaal niet zo gek. En zo was het bij de konijnen af, nog voordat onze eigen slaapkamer helemaal klaar is. Het moet toch ook niet gekker worden maar de dieren hebben het er best naar hun zin en dat is ook wat waard :)

Rousillion die nu wél uit het nachthok wil komen

Rousillion en Camembert bezig met hun dagelijks duo-toilet-uurtje. Is het geen schattig stel?

Verlangen naar behangen

Stap voor stap gaat het, maar het gaat! Er zit schot in de zaak! 2-Out-of-3 inmiddels al, slaapkamer-gewijs. En de laatste slaapkamer, de master-bedroom zoals dat zo mooi heet, is ook bijna klaar. Lekker! Maar verdikkie, helemáál af is-ie nog niet!

Het had wel even wat voeten in aarde, of eigenlijk, kasten in plastic, om dat allemaal netjes voor elkaar te krijgen. De meubels konden we niet elders kwijt en de nieuwe vloer lag er natuurlijk ook al in. Een beetje netjes houden allemaal, was de opdracht. Plastic dan dus maar. Veel plastic. Van dat hele dunne spul wat al scheurt als je er naar durft te wijzen. En wat zo statisch is dat geen deeltje stof de grond meer bereikte. Nouja, dat was dan wel weer fijn natuurlijk (tot je het plastic weer op moet ruimen maar daar schrijf ik gewoon niet over).

Chris kon direct de lessen van Floris in praktijk brengen op de naden tussen de gipsplaten. En, eerlijk is eerlijk, ze zijn keurig weggewerkt. Alleen met het strijklicht van de plafoniere zie je ze nog. Een prima excuus voor de aanschaf van een nieuwe krooonluchter, als je het mij vraagt ;) Nog voor het witten kwamen de sierlijstjes langs het plafond en achteraf bezien begon het toen al wat te kriebelen. Mooimooimooi! Ik wilde het graag afmaken met een leuk behangetje, maar eerst moesten de kozijnen geverfd en de muren onder handen worden genomen. Wit met groen werd het. De kozijnen wit en de muren groen welteverstaan. Erg groen. Héél erg groen! Maar uiteindelijk ook héél erg mooi! No guts, no glory, zeggen ze dan ;) Het behang wat we we hebben uitgezocht zal er vast prachtig bij staan, maar verdikkie, omdat het helemaal uit Zweden moet komen is de levertijd maar liefst 3 weken. 3 Weken! Oef, nu wordt mijn geduld wel op de proef gesteld!

Maargoed, de rest van de kamer is klaar, het pastic is opgeruimd, de kasten staan weer tegen de muur en het stof is neergedwarreld. Alleen het bed staat nog in het midden van de kamer te wachten tot we hem terugschuiven tegen een behangen muur. En ik lig midden in die kamer in dat bed en droom van behang met....? Jahoor, daar zijn ze dan: ...met bloemetjes :)))) (Met volle instemming van Chris overigens hoor!) Sweet dreams!

Het weekend kan niet stuc!

Boven beginnen en beneden eindigen, dat was het plan. Maar zo nu en dan zondigen we een beetje en leven we ons uit op een ruimte die nog helemaal niet aan de beurt is. Zo ook vorig weekend, toen Floris, een collega van Chris, voor ons de eetkamer en keuken kwam stucen. Sommige mensen bakken taarten als liefhebberij, anderen stucen muren en plafonds. Voor de lol. Echt. Dus toen Floris hoorde dat er in ons huis gestuced moest worden was hij er als de kippen bij! Of we hulp nodig hadden? Duh... :)

Chris smeert hier en daar best wel eens een gaatje dicht, maar hele muren stucen, en dan ook nog met een jaren-50 ronde overgang van muren naar plafond, dat is andere koek. Floris' hulp en aanwijzingen waren dus erg welkom! Samen smeerden ze vrolijk de ene na de andere zak Rotband op de muren en zienderogen veranderde de keuken van een bouwput in een ruimte waarvan je je zomaar kan voorstellen dat we er over een week of wat gezellig samen pannenkoeken zitten te eten. Of waar Chris taarten aan het bakken is natuurlijk. Want volgens Chris is er uiteindelijk niet zo héél veel verschil tussen muren stucen en taarten afsmeren. Dat wordt wat straks, met al die slagroom op de muur...

Berend komt even inspecteren of het allemaal wel goed gaat.

Stucles

met dit als resultaat.

Nog steeds rommelig maar een enorme verbetering!