Hij is er uit!

Een huis kopen is leuk. Tenminste, deels, en als je het niet te vaak doet. Wij leefden ons uit met Funda, kijken, zoeken, bezichtigen, Funda, kijken, zoeken, bezichtigen, Funda (ok, you get the point, right?) dromen, plannen maken, tekenen, bieden, onderhandelen.....wachten.....wachten....en  toen de euforie toen we hoorden dat dat ene héérlijke huis idd ons nieuwe thuis zal gaan worden. Geweldig!

Jammer dan, dat er ook veel praktische dingen te regelen zijn. Saaie zooi zoals hypotheek, offertes, bouwtechnokeuring, koopcontracten. En nu kan je daar wel mensen voor inhuren, dat lukt allemaal best, maar in-the-end moet je je er toch zelf ook weer mee bemoeien. Vooral als het nèt niet helemaal volgens plan gaat. 

Zo was daar ineens spelbreker Olietank. Eén van de standaard vragen tijdens een bezichtiging: 'Is er een olietank aanwezig?' met gelukkig in dit geval het bevredigende antwoord: 'Ja, er was ooit een tank. Die is verwijderd en de grond gesaneerd. Het certificaat zullen we u overhandigen'. Prima. Puntje olietank? Check.

Tot het certificaat ergens in de afgelopen 30 jaar zoek geraakt bleek te zijn. En de conifeer waarvan verkoper zéker wist dat hij er al stond toen zij het huis 30 jaar geleden kochten, dus níet op de toenmalige verkoopfoto bleek te staan. Ineens gingen de jaren tellen en durfde verkoper (inmiddels bijna 80) toch niet meer volledig op zijn overigens verder prima geheugen te vertrouwen. Geen certificaat, geen verklaring. Oei. En nu?

Zomaar het risico nemen van een vieze olietank met alle mogelijke verontreinigingen en bijbehorende saneringsverplichtingen zat er niet in. Zie de status van onze Bruin in het vorige blog. Verkoper had er inmiddels slapeloze nachten van. Wij een onrustig gevoel, op z'n minst. Dus zat er maar 1 ding op: zoeken.

Gister mochten wij ons nieuwe huis weer in. Best leuk, maar met het ontvangen van 3 setjes aannemers-installateurs-electriciens in anderhalf uur (hectisch!) was er geen tijd voor dromelarij. Helaas daarna ook geen rust: na een bakkie koffie moesten koper en verkoper toch echt aan de slag! Verkoper had op zijn onze de oprit keurig uitgemeten waar precies de afvoeren liepen. Ergens tussen die draden moest de gevreesde tank dan liggen. Of niet natuurlijk. Eendrachtig werden her en der steentjes opgelicht en de grond eronder beprikt met een-in-het-weekend-nog-snel-door-verkoper-in-elkaar-gezette prikstok. Zo nu en dan werd er wel wat gevonden, wat na opgraven telkens puin van het voorgaande, in de oorlog door de duitsers opgeblazen huis bleek te zijn (maar dat is een heel ander verhaal). So far so good.

Helaas hadden we hier met twee wetenschappers van doen. En die weten dat iets niet vinden, nooit het bewijs kan zijn dat iets niet bestaat. Dus: ook dáár nog maar even prikken, en dan dáár ook nog maar even. Het werd een soort zeeslag, maar dan met rugpijn. Toen de oprit uiteindelijk zo gaterig was dat in de kaas nooit meer een 4 meter lange olietank verstopt kon liggen, en ze óók nog een plek met louter kruidig ruikend zand tegenkwamen (ipv laagje zand op oude grond) werd de wetenschapsfilosofie dan toch terzijde geschoven. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunnen we stellen dat de olietank idd verwijderd en de grond gesaneerd is. Wetenschappelijk onderbouwd nog wel. Yes! Hij is eruit!

Dat was overigens ook wat Berend riep, 's morgens, vlák voor aankomst op zijn nieuwe school: 'Yes! Hij is eruit!' Van iets andere orde, maar zeker niet minder belangrijk!